Epopèia–Hòra Mar

3. Néisher
a.
La malícia
Que torcè son còs
Destorrat
Au som lo principi
Beròi esconut
Cent mila lutzòtas
Qu’aparivan
Arrés ne las vedèn.

Suu gran romàs
Sobte l’esclarida l’ivèrn
Que s’i tornè
Pensadas las seuvas
Que marmusavan
Capvath
Que pujavan cantèras
Gotas gotetas
Buas.

Arriscosas coteladas lèu l’anilhèra
Las joenas guèrras qu’èran cridadas
Òrbas las arròcas e los sauts secrets
Temps troblats qu’èran lors desirs
Que volèn véder la chorra a vàder.

Montanhas de montanhas
Cèu gran a l’entorn
Que l’amorosejavan
Qu’èran pairs d’arrius
De flumes esvitècs
Que desirèn véder
A nèisher a créisher
L’arriulet temeruc
Qui s’avière enfin.

b.
Qu’èra verdigòu
Prumèr primtemps
Las hautas vaths
Que’n serén alandadas
Que s’i s’ajaçaré
L’ompra d’un bèth sorelh
Que l’obriré la pòrta
D’ua istuèra navèra.

Pirèna que seré morta
Pirenèus que vaderén
L’arrai arroi lo jorn
Que talhucaré la pelha
D’èrsas de mar huejuda
Que s’i esquiçaré
Los brums mascluts
Que serén plors de garròcs.

c.
Diu que sortí de la tuta glaçada
Que l’aperava glacèr de Gavarnia
De las sèrras blancas
Un monde vielh
Aus arpunts que passava
Esbrigalhat
Un aute de hèr e d’acèr
Que honhava hens las tenèbras.

Sobte l’in·hèrn que tornè aparir
Hargat peus vents getats
A la cara de l’Ola grana
Qu’obriva son còs nevós
A l’aviéner pitnant
La hami de horadar
Son cotèth de tòr agusat
Lo proclam amorós
Lo crit laniu la vita
Que retreniva enlà
Hens son vente-glaç
Que broniva l’aviéner.

d.
Son piet en·hlat
Que’u demandava de sautar
Ventòrlas que’u possavan
Que gahava l’alet
Bohadas que’u neurivan
La tempèsta que s’i tornaré
Se ja non plavè
Segur que nevaré pausa
Sus la murralha
Fièr romàs trufaire
Que l’aperava.

Lavetz ua nèu navèra
Non deishè de càder
Lo palhat qu’èra son brèç
Jaça de las mairs de popa
Etèrnas.

Blanquida l’Ola grana
que’u se neuriva
Mont Perdut que tirava
Son bonet de brumas
Eth temeruc que balançava

De plumaishs vestit
Joen eretèr deu passat
Qu’esperava
Qu’avançava
Hens las entralhas
Giuradas
Que’s getaré
Que seguiré atau
Son gran periple.

e.
Per’mor çò d’esconut
Qu’èra dia causit
La ventisca que nhacava
Los hauts launèrs
Hontinas shens nat nom
Que l’aimavan parièr
Hilh de Diu ua chorra
Qu’anava néisher.

Que seré mainatge trebatent
Chorra briventa
Un gave un fluvi valent
Son amna blua que cantava
La soa longa aventura.

SJ