UA-64077478-1

Ok

En poursuivant votre navigation sur ce site, vous acceptez l'utilisation de cookies. Ces derniers assurent le bon fonctionnement de nos services. En savoir plus.

JAN MOREU QUE NS'A QUITATS !

 

 

Lo darrèr còp qui’u vedoi qu’estó au mes de junh de l’an passat, au restaurant deu Conselh regionau d’Aquitània. Que m’invitè a la taula on disnava. Que tribalhava, alavetz, de cap au projècte interregionau d’Ofici Public de la Lenga Occitana a prepaus deu quau, com ac sabetz, David Grosclaude e hasó ua grèva de la hami. A Jan Morèu que’u trebucavi, de clar en clar, tostemps au medish endret, e aqueth còp que batalèm, com a l’acostumat, de literatura occitana. Jan que legè totas las nautats literàrias occitanas e que sabè díser lo son mot tostemps juste e clar suus libes qui avè lejut. Qu’èra un òmi discrèt, retrèit, e en medish temps qu’èra quauqu’un qui sabè çò qui volè e qu’ac muishè quan dirigiva l’IÈO Federau a Tolosa, o quan sabó sostiéner, deliberat, l’accion admirabla e determinanta de Robèrt Martí e de la soa hemna tà ahortir e desvolopar las edicions de l’IÈO e l’enterpresa de difusion IDÈCO. La soa mort sobta que’ns tòca en plen. Qu’èra joen e valent. Qu’aimava la montanha e era, ingrata, que l’arrapa a la soa familhòta. A boca de nueit, com la calor e la ploja e semblan de se n’anar, que pensi a la soa hemna e aus sons petitons. Que piqui un tròç de Orillas del Duero, un poèma d’Antonio Machado, l’immense poèta castelhan:

XII

 

Amada, el aura dice

 

tu pura veste blanca…

 

No te verán mis ojos;

 

¡mi corazón te aguarda!

 

 El viento me ha traído

 

tu nombre en la mañana;

 

 el eco de tus pasos

 

repite la montaña…

 

No te verán mis ojos;

 

 en las sombrías torres

 

repican las campanas…

 

No te verán mis ojos;

 

¡mi corazón te aguarda!

 

Adiu Jan.

 

 

 

Les commentaires sont fermés.